Ο ιδιωτικός ερευνητής στην Αθήνα δραστηριοποιείται σε ένα περιβάλλον όπου το αρχαίο μάρμαρο και το σύγχρονο γυαλί μοιράζονται τους ίδιους δρόμους, και όπου κάθε λαμπερή πλατεία ρίχνει μια σκιά που αξίζει να διερευνηθεί. Δεν είναι άνθρωπος των εντυπωσιακών κινήσεων ή των θορυβωδών αντιπαραθέσεων ιδιωτικός ερευνητής . Προτιμά τις ήσυχες γωνιές, τον κρύο καφέ και την υπομονετική μελέτη στοιχείων που δεν φαίνεται να ταιριάζουν απόλυτα μεταξύ τους. Το γραφείο του βρίσκεται πάνω από ένα κλειστό βιβλιοπωλείο, σε ένα στενό δρομάκι όπου το φως της ημέρας αργεί να φτάσει και φεύγει νωρίς. Οι πελάτες ανεβαίνουν τη φθαρμένη σκάλα κουβαλώντας ιστορίες που έχουν ήδη προβάρει, αλλά εκείνος προσέχει περισσότερο τις παύσεις τους παρά τα λόγια τους. Αυτή η μέθοδος, που τελειοποιήθηκε μέσα σε δύο δεκαετίες, έχει λύσει περισσότερες υποθέσεις από ό,τι θα μπορούσε ποτέ να επιτύχει οποιαδήποτε εργαστηριακή ανάλυση.
Οι τακτικές του είναι απλές αλλά επίμονες. Γυρίζει την πόλη μέχρι να διαμαρτυρηθούν τα παπούτσια του, σχεδιάζει κατόψεις σε ένα ταλαιπωρημένο σημειωματάριο και καταγράφει περιστατικά, αποστάσεις και μικρές αντιφάσεις που οι άλλοι προσπερνούν. Πιστεύει ότι οι άνθρωποι αποκαλύπτουν την αλήθεια μέσα από τη συμπεριφορά τους, και ότι η συμπεριφορά αφήνει πίσω της ίχνη. Ένας μάρτυρας που θυμάται το χρώμα ενός αυτοκινήτου αλλά όχι την κατεύθυνση προς την οποία κινήθηκε, είναι κάποιος που αξίζει να ξαναρωτήσεις. Ένας ύποπτος που προσφέρει άλλοθι πριν καν ερωτηθεί, έχει ήδη αποκαλύψει τη μισή αλήθεια. Ο ερευνητής συλλέγει αυτά τα κομμάτια με την ίδια επιμέλεια που άλλοι μαζεύουν χρήματα, και τα επεξεργάζεται μέχρι να συνθέσουν μια εικόνα που βγάζει νόημα.
Η ίδια η πόλη είναι ο πιο έμπιστος πληροφοριοδότης του. Γνωρίζει ποιος ιδιοκτήτης περιπτέρου παρατηρεί κάθε κίνηση, ποιος θυρωρός γνωρίζει κάθε επισκέπτη, και ποιο τραπέζι σε μια καφετέρια προσφέρει την καλύτερη θέα προς την είσοδο ενός χώρου. Κινείται στις παλιές γειτονιές το σούρουπο, την ώρα που τα μαγαζιά κλείνουν και τα παιδιά καλούνται να επιστρέψουν στα σπίτια τους, και χαιρετά πρόσωπα που συναντά εδώ και δεκαετίες. Αυτές οι μικρές, προσωπικές σχέσεις δημιουργούν ένα δίκτυο πολύ πιο αποτελεσματικό από οποιαδήποτε βάση δεδομένων. Όταν μια υπόθεση φτάνει σε αδιέξοδο, συχνά είναι κάποιος κρεοπώλης, ένας οδηγός λεωφορείου ή ένας συνταξιούχος δάσκαλος που του δίνει το στοιχείο εκείνο που ξεκλειδώνει τα πάντα. Ο Αθήνης δεν ξεχνά ποτέ να δείχνει την εκτίμησή του σε αυτούς τους ανθρώπους, και εκείνοι, με τη σειρά τους, χαίρονται που είναι οι πρώτοι στους οποίους απευθύνεται.
Δεν έχουν όλες οι υποθέσεις ευχάριστο τέλος. Υπάρχουν ανοιχτές υποθέσεις που τον απασχολούν ακόμα, και διατηρεί ένα κουτί με φωτογραφίες και ερωτήματα δίχως απάντηση, στα οποία επιστρέφει κατά τη διάρκεια των ήσυχων νυχτερινών ωρών. Πιστεύει ότι ένας ερευνητής που ισχυρίζεται πως έχει απαντήσεις για τα πάντα, είτε λέει ψέματα είτε είναι επικίνδυνος. Ο σκεπτικισμός, λέει ο ίδιος, είναι εργαλείο, όχι αδυναμία. Βοηθά κάποιον να εξετάζει τα αυτονόητα, να αμφισβητεί τις εύκολες λύσεις και να αποφεύγει την παγίδα ενός βιαστικού συμπεράσματος. Πολλοί από τους πιο αξιόλογους συναδέλφους του διαφωνούν, προτιμώντας την ταχύτητα και την οριστική διευθέτηση· ωστόσο, ο Αθήνης έχει αντέξει περισσότερο από τους περισσότερους, και το ιστορικό του με αποφάσεις που αργότερα ανατράπηκαν είναι εντυπωσιακά περιορισμένο.
Αυτό που ξεχωρίζει τον ερευνητή Αθήνη από τους πιο θορυβώδεις συναδέλφους του είναι η υπομονή που δείχνει απέναντι στους ανθρώπους. Έχει πάρει καταθέσεις από εγκληματίες, χήρες που θρηνούν, ανήσυχους νέους και ισχυρούς άνδρες που προσπαθούν να προστατεύσουν τη φήμη τους, και αντιμετωπίζει τον καθένα τους με την ίδια, ατάραχη προσοχή. Προσφέρει τσάι από βότανα, περιμένει μέσα στη σιωπή και δεν σπεύδει να καλύψει τα κενά, αφήνοντας χώρο να αναδειχθεί το προσωπικό ύφος του άλλου. Συχνά, οι άνθρωποι δεν παραδίδονται επειδή έχουν παγιδευτεί, αλλά επειδή έχουν κουραστεί να κουβαλούν οι ίδιοι το βάρος της στάσης τους. Εκείνος κατανοεί ότι οι ενοχές είναι συχνά ένα τεράστιο φορτίο και ότι οι άνθρωποι, κατά καιρούς, χρειάζονται την άδεια να το αφήσουν κάτω. Αυτή η συνειδητοποίηση δεν αποτελεί αδυναμία· αντίθετα, είναι το πιο κοφτερό εργαλείο που διαθέτει.
Η πόλη ανταμείβει τον ρόλο του.